Uzupełnij zdania, wstawiając rzeczownik w celowniku. Zwróć uwagę na liczbę (pojedynczą lub mnogą) wskazaną w nawiasie razem z formą podstawową wyrazu.
Przyglądam się
(miasto, lp).
Przyglądam się
(miasto, lm).
Pomagam
(pracownik, lp).
Ufam
(firma, lp).
Ufam
(system, lp).
Daję odpowiedź
(pytanie, lp).
Przyglądam się
(sytuacja, lm).
Pomagam
(zwierzę, lm).
Czytam bajkę
(dziecko, lp).
Pomagam
(kot, lm).
Celownik (C.)
Celownik to przypadek, który najczęściej odpowiada na pytania komu? czemu?. Zwykle wskazuje odbiorcę czynności (komu coś dajemy, komu pomagamy) albo kogoś, kogo dotyczy stan, uczucie czy sytuacja.
1. Pytania i podstawowe funkcje celownika
| Element | Treść | Przykład |
|---|---|---|
| Pytania | komu? czemu? | Komu pomagasz? Czemu się dziwisz? |
| Najczęstsza funkcja | dopełnienie dalsze (odbiorca/beneficjent) | Daję bratu prezent. Pomagam koleżance. |
| Po wybranych czasownikach | czasowniki wymagające celownika | Ufam tobie. Przyglądam się dziecku. |
| Konstrukcje bezosobowe | kogo dotyczy stan/odczucie | Jest mi zimno. Smutno mu. |
| Znaczenie celu/korzyści | „dla kogo?” w sensie korzyści | Zrobiłem to mamie na urodziny. |
2. Celownik jako odbiorca (komu coś daję/mówię?)
To najłatwiejsze skojarzenie: celownik wskazuje adresata/odbiorcę.
| Zdanie | Orzeczenie | Wyraz w celowniku |
|---|---|---|
| Daję siostrze książkę. | daję | siostrze |
| Wysyłam koledze wiadomość. | wysyłam | koledze |
| Opowiadam dziecku bajkę. | opowiadam | dziecku |
| Życzę tobie powodzenia. | życzę | tobie |
3. Czasowniki, które często łączą się z celownikiem
Niektóre czasowniki „wymagają” celownika (nie mówimy wtedy o dawaniu czegoś, tylko o relacji, uczuciu, reakcji).
| Czasownik | Pytanie | Przykład |
|---|---|---|
| ufać | komu? | Ufam tobie. |
| wierzyć | komu? czemu? | Wierzę przyjacielowi. Wierzę w szczęście (tu: przyimek + B.). |
| dziwić się | czemu? | Dziwię się twojej reakcji. |
| przyglądać się | komu? czemu? | Przyglądam się obrazowi. |
| przeszkadzać | komu? | Nie przeszkadzaj mi. |
| pomagać | komu? | Pomagam koleżance. |
| zależeć | komu? (na kim? na czym? + Msc.) | Zależy mi na czasie. |
4. Celownik w konstrukcjach typu „jest mi zimno”
W zdaniach bezosobowych celownik wskazuje osobę, której dotyczy stan, uczucie lub potrzeba.
| Konstrukcja | Znaczenie | Przykład |
|---|---|---|
| jest komuś + przysłówek | stan/odczucie | Jest mi zimno. Jest mu smutno. |
| chce się komuś | ochota/potrzeba | Chce mi się spać. |
| udało się komuś | osiągnięcie | Udało nam się wygrać. |
| wydaje się komuś | opinia/odczucie | Wydaje mi się, że to dobry pomysł. |
5. Typowe końcówki celownika (orientacyjnie)
Końcówki zależą od rodzaju i liczby. Poniżej najczęstsze szkolne wzorce.
| Rodzaj / liczba | Typowa końcówka | Przykłady |
|---|---|---|
| męski (l.poj.) | -owi / -u | bratowi, synowi; kotu, panu (wyjątki i formy utrwalone) |
| żeński (l.poj.) | -e / -i | siostrze, mamie; ziemi |
| nijaki (l.poj.) | -u | dziecku, oknu |
| l.mn. (wszystkie rodzaje) | -om | uczniom, rodzicom, kobietom |
| zaimki (częste formy) | mi, ci, mu, jej, nam, wam, im | Daj mi. Powiedz im. |
6. Najważniejsze do zapamiętania
- Celownik odpowiada na pytania: komu? czemu?
- Najczęściej oznacza odbiorcę czynności (daję komu?, mówię komu?).
- Występuje po wielu czasownikach: ufać, pomagać, przyglądać się, przeszkadzać, dziwić się.
- Pojawia się w konstrukcjach bezosobowych: jest mi zimno, udało nam się.
- Typowe końcówki: -owi/-u, -e/-i, -u, -om (zależnie od rodzaju i liczby).